My works

[[tabview]]
[[tab I]]
Identyfikator podmiotu: SCP-PL-145

Klasa podmiotu: Euclid

Specjalne Czynności Przechowawcze: Obiekty SCP-PL-145 znajdują się w sztucznym zbiorniku wodnym o powierzchni 400 m2 i głębokości dochodzącej do 8 metrów. Dno akwenu porastają glony należące do rodziny ramienicowatych (Characeae). Do zbiornika dostarczane są regularne dostawy dużych ilości narybku płoci i karasi, który stanowi pokarm podmiotów.
Akwen jest ogrodzony drutem kolczastym i pilnie strzeżony przez grupę wykwalifikowanych pracowników ochrony, celem zabezpieczenia go przed wtargnięciem niepowołanych osób. Nieopodal zbiornika znajduje się niewielka placówka będąca ośrodkiem badań nad obiektami.

Opis: SCP-PL-145 to niewielkich rozmiarów wodne drapieżniki, z wyglądu zewnętrznego uderzająco podobne do głowonogów z rzędu kałamarnic (Teuthida). W przeciwieństwie do nich jednakże, są one całkowicie pozbawione jakichkolwiek narządów wzroku i posiadają uzewnętrznione, doskonale widoczne, listkowate skrzela.Jednak najbardziej istotną różnicą jest brak jakichkolwiek ramion wokół narządu gębowego. Zamiast niego posiadają one dwa duże płaty, pokryte od spodu metalicznymi haczykami o długości około 8 mm, służącymi do zdobywania pokarmu. Maksymalne rozmiary podmiotów wynoszą 50 cm. Osobniki występujące pojedynczo są większe od tych, które żyją w grupach.
Organizmy te po raz pierwszy zostały odnalezione w wodach zalewu █████ , gdzie doszło do jedenastu przypadków brutalnych okaleczeń kąpiących się tam osób, z czego siedem ze skutkiem śmiertelnym. Po przybyciu na miejsce i określeniu przyczyny ataków, pracownicy fundacji przeprowadzili skuteczny odłów znajdujących się tam obiektów. Właścicielom zalewu i poszkodowanym podano amnezjaki klasy B, zaś w mediach obarczono winą za ataki piranie, które zostały wypuszczone na wolność przez nieodpowiedzialnego właściciela.
Późniejsze doniesienia o tego typu atakach z innych okolic, a także badania przeprowadzone przez doktora █████ wykazały, że występowanie SCP-PL-145 jest stosunkowo powszechne. Stawia to pod znakiem zapytania możliwość odłowienia wszystkich występujących podmiotów.
Obiekty zamieszkują rozmaite typy akwenów słodkowodnych. Od dużych i głębokich kałuży po rzeki i jeziora. Spotykane bywają nawet w takich zbiornikach jak: oczka wodne czy dużych rozmiarów beczki na deszczówkę. Do tej pory nie jest znany sposób w jaki się one tam dostały. Nigdy też (przynajmniej wśród osobników znajdujących się w posiadaniu fundacji) nie zaobserwowano jakichkolwiek przypadków rozmnażania się.
W małych stojących akwenach i głębszych partiach strumieni podmioty występują w pojedynkę. W stawach, zalewach i rozległych bagnach żyją w ławicy liczącej czterdzieści osobników. Duże rzeki i jeziora są zamieszkiwane przez trzy takie ławice.
Za dnia obiekty przebywają zazwyczaj na większych głębokościach, z dala od brzegu. O zmierzchu zaś poruszają się bliżej powierzchni w wodach przybrzeżnych.
Główny pokarm SCP-PL-145 stanowią ryby i duże wodne bezkręgowce. W przypadku braku takowych, obiekt obiera inny cel, wykazując przy tym jedną ze swych anomalnych właściwości. Zbliża się on na odległość █ cm do powierzchni i zamiera w bezruchu, pokrywając się charakterystyczną zielonkawą poświatą. Gdy nad zachowującym się w ten sposób obiektem znajdzie się niewielki ptak, bądź inne odpowiednich rozmiarów latające zwierzę, poświata gwałtownie jaśnieje, po czym ofiara natychmiastowo traci jakąkolwiek koordynację ruchową i trzepocząc bezradnie skrzydłami wpada do wody. Przypuszczalnie wynika to ze zdolności telepatycznych, posiadane przez podmioty.
Mimo, że SCP-PL-145 zazwyczaj polują na zdobycz mniejszą od siebie, w określonych przypadkach atakują zwierzęta znacznie przewyższające je rozmiarami, w tym także ludzi. Doświadczenia przeprowadzone na pracownikach klasy D sugerują, że obiekty wybierają ofiary o silnie obniżonym nastroju. Gdy znajdujący się w pobliżu drapieżnik wyczuje występowanie takowego u znajdującej się nieopodal osoby, błyskawicznie podpływa do niej. Jest w stanie osiągnąć wówczas prędkość do 200 km/h. Następnie, za pomocą haczyków, podmiot wpija się w jej ciało i wykonuje gwałtowny ruch obrotowy, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Wyrwawszy w ten sposób spory kawałek mięsa, ucieka z równie dużą prędkością na bezpieczną odległość. Takie zachowanie dotyczy zarówno pojedynczych osobników jak i całych ławic. W tym drugim przypadku ofiara często umiera w skutek zadanych obrażeń.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License